‘Geen kikkers meer, het is genoeg’

‘De kikkers komen haar de oren uit: een aardewerken kikker op het terras, een knu elkikker, verjaardagskaarten met kikkers, een plastic kikkertje in een bokaaltje (je moet hem elke dag water geven, dan wordt hij vanzelf een prins). En dan nog: kikkertoiletrolhouders, kikkeraf- wasborsteltjes, kikkertjes uit houtsnijwerk, en kikkers met een gouden kroontje.

Marly kan geen kikker meer zien. Jarenlang kreeg ze ze bij elke gelegenheid. En maar hopen dat die kikker een keer tot een echte prins zou leiden. Niet makkelijk, hoor: single zijn en maar blijven lachen met al die goed- bedoelde attenties, terwijl je gewoon snakt naar een echte kerel.

Marly is een heel zachtaardig meisje, maar de kikkermaat was vol en dus zei ze er wat van: “Geen kikkers meer. Allemaal heel lief van jullie, maar nu is het genoeg geweest.”
Ze stortte zich gretig op haar jne leven: goeie baan waarvoor ze veel reist, grote vrienden- kring, jn appartement, een studie erbij, een lieve suikertante zijn voor haar metekindjes. En ze stortte zich vooral op haar persoonlijke ontwikkeling. Heel intensief. Het leerde haar om het geluk in zichzelf te vinden en ze vond rust. O ja, en dansen. Ze danst de tango tot ze erbij neervalt. Ontstoken voetgewrichtjes, blauwgeplette tenen en knobbels op plaatsen die je niet wilt weten houden haar niet tegen. Ze danst door en geniet van de muziek en de beweging. Het doet haar zichtbaar goed. Zo- maar zes kilo viel ze af. Wauw, wat een lijntje. Ze straalt.

Op het moment dat ik dit schrijf, is ze voor een hele maand naar Buenos Aires. Vanwege de liefde voor de tango. Elke dag stuurt ze hele updates over haar belevenissen daar. Ze mailt een foto van de dansschoentjes die ze heeft meer, het is genoeg’ gescoord bij Luna Tango: elegante hoogge- hakte slingbacks met een wit gekruist bandje om de enkel en grappig door het jeansach- tige sto e. Ze wandelt ermee door Boedo en belandt in een café met de naam van een bekende tangoliedjesschrijver: Homero Manzi. Er wordt niet meer gedanst in dit café in de ‘San Juan y Boedo’. Wel worden er optredens gegeven en komen groepjes oude mannetjes er samen voor hun ‘tertulia’: babbeluurtjes. Op de foto’s zie ik een prachtige zwart-wit bete- gelde vloer, tafeltjes met een marmeren blad, en vier bruine houten stoeltjes om elk tafeltje. Daar drinkt ze een ko e, om haar nieuwe tangoschoenen te vieren. In stijl.

Ja, ze heeft rust in het hoofd, is gelukkig met haar leven en haar dans, en met de hele kinderkwestie is ze in het reine. ‘O.K.’ heet dat tegenwoordig, om te tonen dat ongewilde kinderloosheid ook oké is. Gelukkig heeft ze het plezier van kinderen leren kennen door de nee es en nichtjes die in loop der jaren gebo- ren werden. Een zeer groot cadeau waardoor ze het niet hebben van kinderen niet meer als een gemis ervaart. Als het leven anders was gelopen, dan had ze zeker een gezin gehad willen hebben, maar zo is het nu eenmaal niet gegaan.
Halina Reijn heeft de hele O.K.-moeder- discussie lekker breed opengetrokken. Iedere onbedoeld kinderloos gebleven man of vrouw smeet het verdriet op straat. Maar mijn zus heeft dat in alle stilte verwerkt. Ze besliste ook zonder gezin gelukkig te zijn.

En toen … Toen alles al goed was zoals het was … Toen kwam haar prins. Al dansend vond hij haar en zij hem. En geloof het of niet: hij heet echt Princie.

Vergeet Parship, Tinder en andere koppelaars. Ga de tango dansen. Sprookjes bestaan.

(Deze column verscheen eerder in gezondNU, editienummer xx – jaargang 2016 – © www.gezondnu.nl. )

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.