Wat helpt

Wandelen, brood bakken, breien, koffietjes en wijntjes met zussen en vriendinnen buiten in de kou, bellen, zwerfvuil rapen, Netflixen, chocola tot je tonrond bent en vervolgens mediteren tot je een ons weegt: het helpt allemaal. Maar als puntje bij paaltje komt, helpt schrijven nog het meest. Zelfs als ik daarvoor een hoge prijs heb moeten betalen, ik kan het niet laten.
Zonder schrijven verliest het leven alle kraak en smaak, het wordt een eentonige soep, ik verwelk en verschraal, ik vereng en verbleek tot een schim die op automatische piloot door de dagen dwaalt en op de tast zijn weg zoekt. De sprankeling die het leven kleurt ontbreekt, alles vlakt af. Het leven wordt mager en schraal.
Zinnen die me raken in interviews die ik lees:
‘…Hind Eljadid deed wat schrijvers doen: ze schreef. Na een tijdje dacht ik: ik kan dit verhaal ook naar buiten brengen. Waarom niet iets vertellen dat waar is? De deuren openzetten en praten over moeilijke onderwerpen? Natuurlijk heb ik vaak getwijfeld, ik heb wel tien keer op het punt gestaan om het boek toch niet uit te brengen. Maar de nood om te vertellen was groter.’
Iemand anders: ‘Eerlijk zijn over wie ik ben en het delen van mijn verhaal was een van de meest bevrijdende dingen om te doen.’

Zonder me te willen meten aan dit soort kleppers van formaat, herken ik absoluut deze noodzaak en urgentie om te schrijven. Ik was dan ook blij en opgelucht toen de schrijfzin terug kwam na de knock out eind oktober en de daarop volgende coma.
Toen ik terug durfde en kon schrijven, ontsnapte me een grote ‘oef’ van opluchting.

Net als het grootste plezier van bakken de gretigheid van de eters is, zo is het grootste plezier van schrijven om gelezen worden.
Josse De Pauw zei dit heel mooi in de reeks ‘Kutjaar’ (over de cultuursector die al bijna een jaar op zijn gat ligt. Hij sprak daarin de spelers toe, maar je kan er net zo goed een boodschap aan schrijvers in horen:) ‘Dat er mensen zijn die de moeite doen om te komen kijken (lezen) naar wat je maakt, dat mag je nooit vergeten. Ze zorgen ervoor dat wat je doet de moeite waard wordt. Ze zijn gekomen om jou te zien (lezen). Dat is bijzonder. Ze hadden even goed iets anders kunnen doen. Ze zijn voor jou gekomen, speel (schrijf) nu maar.’

Dichter Stijn De Paepe schreef voor gedichtendag ‘Wat helpt’ om de burger moed te geven om vol te houden. Een paar regels daaruit:
‘Als dansen helpt, is er muziek.
Als breien helpt, dan hou je steek.
Als boos zijn helpt, geef ik kritiek.
Als bakken helpt, let there be cake.
Als yoga helpt, wees fluks en zen.
Als slapen helpt, stop ik je in.
Als schrijven helpt, scherp dan je pen.
Als poetsen helpt welaan: begin!’

Dus dankjewel, lieve lezers. Dat jullie blijven lezen, is keer op keer een feest waar ik jullie niet genoeg voor kan bedanken.
En evenveel dank aan iedereen die in de afgelopen maanden met me wandelde, mailde, koffietjes dronk, zwerfvuil raapte, belde, schreef, appte en eindeloos begrip opbracht voor mijn gezeur šŸ˜œ

Sorry daarvoor. Om het goed te maken hierbij het hele gedicht van Stijn De Paepe.