dagboek van een huisarts aan het coronafront #8

Goed geslapen vannacht. Al moest ik wel rennen voor mijn leven door een terreuraanslag in Plopsaland, terwijl ik daar op zoek was naar een goeie koffieplek (ik mis mijn koffiebar zo erg dat ik er al van begin te dromen!) en vervolgens in alle vroegte werd gewekt door lawaai in de kaartenfabriek in onze achtertuin, Turnhouts paradepaardje Carta Mundi.
Geen idee aan welke klus ze daar begonnen zijn, maar dit geluid ken ik niet. Gelukkig hield het al halverwege de ochtend ook weer op.

In de badkamer moet ik tijdens mijn ochtendmeditatie mijn ogen dichtknijpen tegen de felle zon. Ik app mijn collega even die nachtdienst heeft gehad, ze stuurt een šŸ‘Œ terug. ‘Als het niet lukt, spring ik in’, stuur ik haar terug.
Want ik voel me een beetje schuldig omdat ik me zo opgewekt en energiek blijf voelen in deze crisis. Mag dat wel? Of is dat egoĆÆstisch? Doe ik wel genoeg?
Gelukkig werd terstond een deskundige bereid gevonden duiding te geven in deze existentiĆ«le crisis: psychotherapeut Peter Van Hoof in De Morgen van afgelopen weekend. Hij ontmijnde mijn schuldgevoel als volgt: ‘Veel heeft te maken met de mentale ruimte die je hebt. Iemand die zich geen zorgen moet maken over de gezondheid of het inkomen van zichzelf of familieleden zal misschien die quarantaine als een boeiende uitdaging zien.’

Al die mentale ruimte kwam vandaag weer goed van pas. Op maandag ben ik normaal vrij, maar de telefoontjes liepen al zo snel over in de praktijk dat ik vanuit thuis mee ben gaan bellen naar ongeruste of zieke patiƫnten. Verder liep mijn buurvrouw een hondenbeet op, dus daar was een tetanusprik nodig en stroomde ook mijn inbox weer vol met nieuwe instructies, protocollen en updates. Zo wist ik meteen weer wat te doen.

En om de gebruikte mentale ruimte weer aan te vullen heb ik 13 214 gezonde stappen gezet in de schitterende natuur van de Liereman. De zon scheen verrukkelijk, de lente heeft haar start niet gemist. Blijf wandelen, blijf bewegen, blijf gezond, hou vol. Hier komt een keer een einde aan, hou dat goed voor ogen.

Hou jullie goed! En zoniet: BEL JE HUISARTS! Ga niet naar spoed.