pony park shitty

‘Het is Pony Park CITY! Hoe dikwijls moet ik dat nu nog zeggen?’ Woest kijkt Stella naar haar plaagkoppen van broers, de stoom komt uit haar oren.
Al jaren drijven we met veel plezier de spot met Stella’s grote droom: een weekendje Pony Park City in Collendoorn, een paradijs met wel driehonderd pony’s en het mooiste van alles: je mag zelf een pony uitkiezen en die de hele dag bij je huisje zetten om te aaien, te borstelen, te knuffelen, mee te wandelen en op te rijden. 133FA85F-68E1-4C1F-B545-C70B8AF66566.jpg
Maar Stella is een volhoudertje: hoe harder wij lachen, hoe meer ze zich erin vastbijt, en naar Pony Park City zal ze gaan! Ze ziet haar kans schoon Lees verder

als de vos de passie preekt

Ocharme, wat heb ik een meelij met ze. Je zal maar jonge mama wezen in de huidige heppie-heppie-social-media tijden. IMG_1910.JPG
Ik zit op mijn vrije woensdagochtend in mijn tweede huiskamer (de koffiebar met het charmantste terras van heel Turnhout en de verrukkelijkste cappuccino’s van de wijde omtrek) aan mijn eerste kopje koffie en de krant. De Standaard. Toch een krant die een zekere verstandige wijsheid uitstraalt. Per ongeluk beland ik in een katern van Media Planet, geheel gewijd aan ‘Vrouw en kind’. Coververhaal: Lees verder

jij kan niet zingen

‘Jij kunt niet zingen.’
Mijn vader sprak deze woorden uit en diskwalificeerde daarmee mijn zangtalent nog voor het geboren was. Dat ik niet kon zingen werd aangenomen als een vaststaand feit. Een onweerlegbare waarheid en een selfulfilling prophecy van eerste categorie. Ik kon niet zingen. images

Kon het mij wat schelen. Ik zat Lees verder

alles geven, eh!

Het was van 1991 geleden maar zodra de naald in mijn ader steekt, herken ik het gevoel meteen. Ik was al heel lang van plan om de draad weer op te pakken, en terug plasma te gaan geven, al was daarvoor de dag na een nachtdienst misschien niet de handigste move: ik werd wat zweverig in mijn hoofd, kreeg dorst en een droge plakmond. IMG_1872

‘Komt u voor het eerst bloed geven?’ Lees verder

Off-day

‘Misschien moet je de appelsienolie eens proberen.’
De mevrouw van de aromatherapie komt als geroepen. Ik loop haar bijna van haar sokken – al kan dat niet echt want ze loopt op blote voeten – als ik Eva’s schoonheidssalon binnen stuif voor mijn pedicure-afspraak. IMG_1867
Ik heb een off-dag en wie weet ligt het geheim verborgen in Lees verder

Filebuddy

‘Te koop’ staat er op de mobilhome die voor ons in de file staat. Over de laatste tweehonderd meter hebben we een half uur gedaan en het is nog ruim twee kilometer tot de oorzaak van de ellende: de ingang van de Kennedytunnel. We hebben er een lange dag op zitten in loeiheet Brugge en willen nog maar één ding: naar bed.
De stemming zakt in mineur. auto_file
Onder het te koop-bordje staat een telefoonnummer. Zoon Jerome toetst het nummer in op zijn telefoon en laat de beltoon over gaan.  Lees verder

presentatie

We hadden een presentatie moeten voorbereiden om ons voor te stellen aan de andere deelnemers van de schrijfretraite, maar nu blijkt dat ineens verwaterd tot een slap voorstelrondje. ‘Vertel eens: wie ben je? Wat doe je? Waar schrijf je aan en wat wil je met deze cursus bereiken?’

Daar trap ik niet in. Ik heb een presentatie voorbereid, nu wil ik die tonen ook. Ik heb er hard aan gewerkt en vooral veel lol gehad bij het maken daarvan, dus no way dat ik aan kom zetten met een flauw ‘Ik ben Martine, ik ben vijftig jaar, ik ben huisarts, getrouwd, moeder van drie kinderen en ik droom van een roman.’ Lees verder

freewriting

Freewriting. Om halfnegen ’s ochtends op de tweede dag van de schrijfcursus. IMG_1779‘Freewriting’, legt de docente uit, ‘doe je met een zo leeg mogelijk hoofd: de eerste actie van je dag, nog niets gegeten of gedronken, nog niks anders gedaan, gewoon gaan zitten en schrijven. Met pen op een leeg blad papier. Je tilt je pen niet op, je schrijft maar door en door, tot de timer afloopt. Associatief schrijven, gewoon wat er in je opkomt. Doorgaan doorgaan en blijven doorgaan.’

Een leeg hoofd… om halfnegen?? Lees verder

geliefden

Alles aan hem is grijs: jeans, T-shirt, schoenen en natuurlijk zijn haar. Zij is in kaki en jeans. en zo’n twintig jaar jonger. Minstens.
Ik bespied ze vanuit het raam op de hotelgang terwijl zij in het zonnetje op het terras zitten te eten en niet van elkaar af kunnen blijven. Ze horen niet bij elkaar, dat zie ik aan al dat geflikflooi en vooral aan de bijzonder innige omhelzing en zoen bij het afscheid, waarna ieder naar de eigen auto loopt. Lees verder