Wonderbar

Het was een lange wonderlijke nacht in Leuven. Lang geleden. Doc’s bar bleef open tot de vroege uurtjes en met z’n drietjes zaten we vastgelijmd op onze barkrukken. Het glaasje porto voor me had magische eigenschappen. Het raakte nooit leeg, hoe vaak ik ook een slokje nam. Lees verder

de naaidoos van papa

Op de Correspondent verscheen een stuk over moeders die niet willen zorgen. Sarah Sluimer schrijft erin over haar eigen worsteling met het gevoel verdeeld te zijn: half moeder, half schrijver. Ze benoemt een ‘verlies van menselijkheid. Als in: intellectuele ontwikkeling, vrij-zijn van schuldgevoel of jezelf loskoppelen van je moederidentiteit. Het moederschap blíjft het ijkpunt binnen de industrie.’

Veel herken ik in haar stuk, we worstelen allemaal met die verdeeldheid. Jezelf willen ontplooien terwijl je door en door verbonden blijft met je kind. Lees verder

Meesterstuk

Man heeft een nieuw batterijtje nodig voor zijn horloge en ik heb een glas rosé teveel op. Perfecte combinatie; uitgelezen kans om er nog eens werk van te maken: het bewonderen van het icoon van Montblanc. De pen der pennen. Het Meisterstück. De vulpen waar ik al zo lang van droom. De zaak staat vol, en toch vraag ik de verkoper om mij wat te laten zien uit de vulpennencollectie. Ik meld wel eerlijk dat ik niets zal kopen vandaag. Lees verder