Zen is het niet, deel 2

Ik zit op mijn kussen en huil tranen met tuiten. Ik kan geen kant op. Midden in deze sesshin voel ik een diep verdriet naar boven komen dat jaren verstoppertje heeft gespeeld. Ik ben omringd door een grote groep mensen die net als ik doodstil blijft zitten. Geen aai over mijn rug, geen zakdoekje, geen ‘wat scheelt er?’ Niemand steekt een hand uit, Lees verder