Lief dagboek

‘Lief dagboek…wil je mijn vriendje worden? Ik zal je alles vanaf nu vertellen!’

eerste dagboek

Mijn eerste dagboekje kreeg ik in 1980 van mijn lieve kromme grijze pianojufje, mevrouw Denis. Ik was twaalf. Ik ben nooit meer gestopt met schrijven.

Puberlief en -leed vond er zijn plek en later was het het zachte kussen waar het leven van dag tot dag mocht landen, even stoom af kon blazen en het hoofd te rusten mocht leggen. Vanaf nu – met zesendertig jaar vertraging en bijwijlen het schaamrood op de kaken –  een letterlijk stukje van mijn leven.
De namen heb ik veranderd, verder is alles waar.

‘I have to go to the painfull places. It must be true.’
Karl Ove Knausgård

Het gaat over onzekerheid en over leven met je eigen middelmatigheid. Het publiceren van dit dagboek is een ‘oefening in schamen’. Wat meer dan dertig jaar geleden is, is soms al lastig genoeg om in al zijn eerlijke naaktheid te laten zien. Het is zaak nu eelt te kweken, zodat ik – als ik honderd ben –  de zinnen van vandaag durf publiceren. 🙂

Grootvader

Het was niet eens mijn eigen grootvader van wie we allemaal wisten dat hij het niet lang meer zou maken. Al voelde het wel een beetje zo omdat ik elke werkdag twee keer langs zijn huis reed en dan even in gedachten goeiedag zei. Nee, hij was de grootvader van mijn vriendin Nele en van haar wist ik dus altijd een beetje hoe het ging.

Het ging niet goed. Lees verder

24 uur in Londen

Ineens lijkt het alsof ik vóór mijn vijftigste nog vanalles gedaan moet hebben. Londen zien bijvoorbeeld. Dankzij een tijdelijke aanbieding voor spotgoedkope Eurostartickets, kan ik die wens van de bucket list halen. Rothko zien en dan sterven.
Londen Lees verder

Overstag

Gniffelende kinderen die achter mijn rug met hun ogen rollen (ik voel dat!). Met een mengeling van leedvermaak en plaatsvervangende schaamte om zoveel onkunde, helpen ze hun stakker van een hoogbejaarde moeder op weg in het hippe land waar iedereen mooi en blij en gelukkig is.  Lees verder