Observatie: mannen zwemmen in het midden van de baan. Zwemt de vrouw sneller dan de man, dan gaat hij niet opzij om haar te laten passeren.
Zwemt de vrouw sneller dan de man en komen ze ongeveer tegelijk aan het keerpunt, dan zal de man haar niet als eerste laten starten aan het volgende baantje, maar toch zelf gauw afduwen om een nieuwe baan te gaan trekken. De vrouw zoekt het maar uit.
Zwemt de vrouw sneller dan de man, en wordt het echt een kat-en-muis-spel, dan zal de vrouw Lees verder →

White sandy beaches, passing places, Sandwood bay, onze zelfsleurende hut (de mobilhome dus, want een echte sleurhut was het natuurlijk niet, alleen een echte caravan kan op die geuzennaam aanspraak maken) en Scottisch breakfast. Dit is de top vijf van meest-gebezigde-termen op onze Schotland-vakantie. 

Misschien moet ik zometeen nog even wat uitleg geven over Lees verder →

‘Ha Ann, ik ben toe aan een groot glas wijn (of iets anders met veel alcohol in). Ben jij thuis? XX’
‘Ja, ik neem een hele fles.’
‘Top! Ik kom af. XXX’

Meer dan een fles bubbels en een goede vriendin heeft een mens niet nodig soms om er weer bovenop te komen. Het leven heeft ons zonet allebei een tikje uitgedeeld Lees verder →

Vroeg in de ochtend al de zon op mijn gezicht als ik naar het werk fiets, maandenlang geen jas nodig, warme zomeravonden waarin de werkdag eindigt op een terras met een krantje en een biertje. Het geluid van een verloren gevlogen meeuw in de ochtend. en krekelgetsjirp in de avond. Krékels! In Turnhout! Mediterrane geluiden in de Kempen. Er komt geen einde aan het vakantiegevoel Lees verder →

Alweer rukt de wereld een kind uit mijn armen. Wie o wie verzint er in godsnaam zo’n akelig woord om te zeggen: ‘Jouw kind is nu van mij’: inlijving!
Het leger eigent zich het lijf van mijn kind toe en ik sta er beduusd bij te kijken. In het Frans is het nog erger: incorporation. Het doet me denken aan dissecties, parasieten en lugubere Frankenstein-experimenten.
Gisteren was hij nog maar kleuterformaat.

Ik dacht dat ik al een beetje gehard was, dat het deze keer Lees verder →

‘Volgend jaar ga ik niet meer mee! Elke keer als ik op scoutskamp ga, gaat er iemand dood. Vorig jaar opa, en nu misschien Bennie.’
Ben is de opa, Bennie is het bruine konijntje dat Stella in 2013 kreeg voor haar zevende verjaardag, samen met zijn zusje Roosje. Helemaal in de wolken was Stella, nu ze eindelijk huisdiertjes kreeg. Bennie en Roosje waren toen twee jaar oud.
Roosje stierf vorig jaar aan een enorm gezwel in haar buikje, en nu gaat het met Bennie ook niet goed. Lees verder →

Precies een jaar geleden waakten we aan opa’s sterfbed. Ik zeg opa, maar het is papa natuurlijk. Dat gebeurt er als je kinderen krijgt: de generaties schuiven een trapje op en je gaat je eigen vader opa noemen. Het perspectief van de kinderen krijgt de hoofdrol.
Van de week fietste ik op mijn rondje huisbezoeken nog langs de palliatieve afdeling waar hij de laatste week van zijn leven doorbracht. En wij met hem.

Wat is een goed sterfbed? Lees verder →

‘Horse Racing Museum Newmarket’. Ik zie het bordje langs de zijkant van de weg en kribbel het gauw op een notitieblaadje. Wie weet hebben we op de terugweg van onze Schotland-reis nog wat tijd om in dit stadje rond te hangen en het museum een bezoekje te brengen voor we in Harwich weer de boot naar huis nemen. Leuk voor Stella in ieder geval, ons paardenminnend meisje. En ook voor ons zijn er ergere plaatsen te bedenken dan een museum om je dag door te brengen als je dan toch moet wachten. Lees verder →