duivels dilemma

Al een paar jaar schrijf ik een tweemaandelijkse column voor het tijdschrift gezondNU. Even geleden was er een themanummer over ‘luiheid’. Ik schreef er deze column voor… die vervolgens werd afgewezen wegens ‘te literair’!
Ik ben nog nooit zo verguld geweest met een afwijzing.
Vandaar nu voor één keer zowaar een literaire column. Gewoon op mijn blog. Het is een hele correspondentie geworden: Lees verder

yes to the dress

Nu ik wees geworden ben, en mijn vader zich niet meer in zijn koffie kan verslikken als hij dit leest, kan ik het wel bekennen. Ik had twee trouwjurken bij mijn huwelijk in 1996. Daar bleef het niet bij. Ik had ook twee hoeden, twee paar trouwschoenen en twee paar handschoenen.

fullsizeoutput_513

Voor alle duidelijkheid: ik had – en heb nog steeds – één man. Dat was namelijk de ware. Over al de rest twijfelde ik. Lees verder

notitieboekje

Lap, daar zijn ze, de waterlanders. Ik ben op zenretraite en verwonder me er al dagenlang over dat het sterven van mijn vader afgelopen zomer nog niet aan bod is gekomen in de maalstroom van gedachten die aan me voorbijtrekt al die uren dat ik op dat kussen zit. Net die ene keer dat ik geen zakdoek bij me heb, komt ineens dit beeld naar boven: papa die wakker wordt in de vroege ochtend, zijn ogen open doet en terwijl hij over mijn haren strijkt, zegt: ‘Ach, ben je daar nou alweer?’  Lees verder

naakt met cactus

I’m a Good Book! Please take me home I promise I’ll behave.
Ik ben niet kwijt… ik ben op reis, kijk maar in mijn kaft! …Mag ik met je meeliften?
Hallo! Howdy! Hola! Bonjour! Ik ben een zwerfboek. Mag ik met je mee?

De boeken hengelen naar mijn aandacht vanuit het zwerfbib-kastje in het halletje vóór de cafetaria van ziekenhuis. Lees verder

de culturele katholiek en de agnost

juli 2017 

Mijn disgenoten aan de lange kloostertafel zijn een gepensioneerd maritiem verzekeraar, de obligate Compostella-pelgrim, de organist die de zondagdienst luister komt bijzetten en een weduwe die hier al 20 jaar geregeld rust zoekt. De ex-maritiem verzekeraar komt twee keer per jaar een week naar dit klooster om zware boeken te doorworstelen over filosofie en ethiek. Dingen die er thuis nooit van komen,  die op de stapel blijven liggen.

IMG_1085

De gastentuin. ‘Het klein tuintje’, zeggen de broeders…

Lees verder

negentien

Nou had ik het verdorie weer: een krop in de keel en tranen die zich een weg naar boven wringen. Precies een jaar geleden stond ik op deze plek mijn zoon uit te zwaaien toen hij aan zijn eerste jaar universiteit begon. Nou is het gewoon de vooravond van zijn tweede jaar, morgen begint de les, alles veel minder spannend dan een jaar geleden en toch sta ik hier met een gemoed zwaar van weemoed en melancholie. Lees verder