Øresundbrug

Ik dacht dat ik er ondertussen wel aan gewend was. Dat zou je toch denken als er al twee zonen het nest zijn uitgevlogen. Toch stonden we daar gisteren weer op de stoep: stevige knuffel, krop in de keel. Toen fietste zoon zijn nieuwe leven in. Op de fiets van opa, grote duffel op zijn rug, zijn Zweedse avontuur tegemoet.

De zoon die al was uitgevlogen naar Nederland, zocht het deze keer nog een stuk Noordelijker. In Lund vond hij de plek waar hij de komende twee jaar zijn studie wil voortzetten. Delft was blijkbaar nog niet ver genoeg.

Het was een leuk tripje: man en ik brachten hem samen weg. Man en zoon wisselden om de paar uur het stuur en we overnachtten in Airbnb’tjes, het ene al gerieflijker dan het andere.
Op de Øresundbrug maakten we een filmpje, de brug als symbolische overgangsrite.

Bij aankomst in Lund, regende het pijnpenstelen. Maar de zalm was voortreffelijk en het stadje, ondanks het grijze weer, sfeervol en gemoedelijk. De volgende dag scheen gelukkig de zon en trokken we op verkenning. De kathedraal en de overal door stad en parkjes verspreide koffie- en picknick plekjes – ‘fika’, de kunst van het koffiedrinken, is een nationale sport daar – waren voor mij de highlights. En de openbare bibliotheek natuurlijk, die was fantastisch. Al overtrof de Harry Potter-achtige buitengevel van de universiteitsbibiliotheek mijn stoutste bibliotheek-dromen.
Daarna gingen we uit eten bij een fantastisch gezin in Höör, dat we hadden leren kennen via de chat van HomeExchange (heb ik al gezegd dat ik helemaal fan ben van het hele huisruilconcept?). Zij Airbus-piloot, hij controleur bij een grote transportfirma en hun acht kinderen ontvingen ons allerhartelijkst in hun huis aan het meer en schotelden ons Zweedse gerechten voor terwijl ze ons honderduit vertelden over Zweden en over Lund waar bijna al hun kinderen studeerden. Zo kom je nog eens wat te weten. En altijd fijn om goede contacten te leggen voor je-weet-nooit-als-er-eens-iets-gebeurt.

En zo werd het vertrekdag. We zwaaiden zoon uit en reden terug naar België. Heel veel verandert er eigenlijk niet voor ons. Hij kwam uit Delft al hooguit één keer per maand thuis, en Skypen deden we elke zondag.
Voor hem is het veel spannender: hij zal zijn vrienden en zijn sportclub missen en nieuwe vrienden en sport moeten vinden. Hij zal zijn weg weer moeten vinden in de universiteit en zich het stadje eigen moeten maken. Maar daar hebben we alle vertrouwen in. Hij is jong, superzelfstandig, ondernemend en zelfzeker. Coole kerel met een hartje van goud.
(ik lees net in De Standaard een artikel over opgroeien, waarin staat: ‘het is je grotere taak als ouder om je kind op te voeden tot een zelfstandig wezen, dat problemen kan oplossen en met emoties weet om te gaan.’ Mooi gezegd. En voor zover beoordeelbaar: missie geslaagd)
Als hij maar gelukkig is, die brok in de keel nemen we er graag bij. En zo hoort het ook. Mijn kind vliegt uit en spreidt zijn vleugels. Ook wij zullen een nieuw evenwicht moeten zien te vinden.

Als virtuele babbels en ghost hugs niet meer genoeg zijn, vlieg je met Ryanair voor 35 euro heen en terug. Eigenlijk verandert er niet veel. Het is alleen duizend kilometer verder.


Geplaatst in: Blog

4 gedachten over “Øresundbrug

    • Martine schreef:

      Nog eentje… maar gelukkig is die pas dertien, dus met al haar bruisende levendigheid vult ze het huis nog voor lange tijd! Gelukkig maar 🙂

  1. An Janssens schreef:

    Wat heb jij dat weer mooi geschreven Martine.
    Wouter zijn avontuur met grote A is begonnen. Een nieuw en erg belangrijk hoofdstuk dat hij zich voor altijd zal blijven herinneren. Jullie mogen trots zijn op een jonge, zelfstandige, ondernemende, lieve, goed studerende knappe zoon.

Laat een reactie achter bij An Janssens Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.