Kei van een wijffie

Ah sè, da sè, hie sè, hier zitten ze, de genieters. Mensen – mostly women – die op een doordeweekse ochtend uitgebreid zitten te ontbijten in een tentje dat ik al een tijd eens wilde uitproberen sinds ik het gespot had onderweg in de bus naar Leuven.
En kijk voilà, hier zit de beau monde die dapper stand houdt temidden van alle onheilstijdingen waar kranten, journaals en andere media ons mee overspoelen. Tafels vol gezellig kwebbelende vriendinnen, collega’s, families. Gouden coupes vol vers fruit, glaasjes champagne, verse toast, zalm, uitgelezen kaasassortimenten, zachtgekookte eitjes, kannen vers fruitsap, alles wat hun hartje maar begeert … 

Woord van het jaar, volgens CM voorzitter Luc Van Gorp in zijn voorwoord in magazine ‘Leef’? ‘Uitgeput’. ‘We ervaren het onderhand allemaal. Als we ons vandaag uitgeput voelen, heeft dat lang niet alleen met de tijd van het jaar te maken. Het is geen vermoeidheid die we te lijf kunnen gaan door een paar dagen uit te slapen,’ schrijft hij.
Chef De Morgen Magazine Marjolijn Vanlembrouck haalt een paar WhatsApp-conversaties met vrienden aan over datzelfde donkere dagen gevoel:
‘Moe en somber. Dat weer… Precies toch wat gevoelig aan.’
‘Net een lang bad met lavendelolie genomen. Doesn’t change shit.’
‘Niets helpt om te ontdooien’, schrijft ze.
Maar hier zitten dus nog mensen die géén last (lijken te) hebben van de alomtegenwoordige teneerdrukkende doemberichten?

Een mens zou er jaloers van kunnen worden.
Of er bewondering voor kunnen hebben.
Of gewoon binnenstappen voor een cappuccino, want de zon schijnt en ik heb tijd voor een gestolen momentje tussen de huisbezoeken door.  

De kers op de taart: de gastvrijheid van de twee niet meer zo piepjonge dames die de tent runnen. Als een van beiden me mijn koffie brengt, verontschuldigt ze zich dat er vandaag geen krant is.
‘Geen nood’, antwoord ik haar, ‘want die heb ik zelf bij op mijn tablet.’
‘Maar we hebben wel de Humo, als u wil.’
‘O, hebt u dan misschien nog die van twee weken geleden liggen, met het interview met Liesbeth Van Impe?’ vraag ik haar. Dat interview wou ik namelijk al een tijd lezen, omdat ik dat mens keihard bewonder sinds ze ‘Chemodag is de beste dag van de week’ schreef.
‘Ik zal eens achter gaan zien, misschien ligt die nog bij het oud papier’, antwoordt ze.

De tent zit afgeladen vol, maar doodgemoedereerd gaat ze op zoek en komt even later terug met het betreffende blad.
Ik ben helemaal onder de indruk van zoveel vriendelijkheid, maak dat mee!

Het interview is ook weer top, wat is die Van Impe toch een ‘kei van een wijffie’ zoals mijn vader zaliger dat placht te zeggen.
Als dat wijffie in het interview ook nog eens een paar rake levenswijsheden debiteert, genre ‘Een gouden stelregel in het leven: de meeste mensen zijn helemaal niet zoveel met jou bezig als je zelf denkt. De evenaar loopt heus niet door je gat’, daalt er een heerlijke rust over mij neer op deze doordeweekse werkdag. Het zijn zaken die ik allemaal wel weet maar waarvan het nooit slecht is er nog eens aan herinnerd te worden. Een wijze vrouw, die Van Impe.

Ja, we hebben remedies nodig tegen de somberheid.
Mijn tip: een cappuccino, een goed interview en adempauzes tussen uw werk door om deze goede zaken tot u te nemen. Maar een uitgebreid ontbijt met champagne en fruit in gouden coupes sla ik ook niet af.

Geplaatst in: Blog

2 gedachten over “Kei van een wijffie

    • Martine schreef:

      Yes!! Ik ben helemaal voor stelen. Dit soort stelen dan toch 😜 De gelegenheid maakt de dief, en ik ben heeeeel goed in het creëren van dit soort gelegenheden 😂

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.